زاده شدم

به گاه رستن نرگس

به حجم نازکی از آسمان طلوع

به کوک غمزده ای از ترانه های غروب

و مادرم

که دوستم می داشت

به لحظه ای شاید

شنید بانگ غمزده ای راکه آسمان سر داد :

" فراق ،

سهم تو باد

ای

سفیر سرگردان ... "

بامداد هیجدهمین روز از دی ماه سال هزار و سیصد و پنجاه و هشت ، نیمه تلخ سیب زندگی را گاز زدم و دیده به روی نادیدنی ها گشودم .

همان لحظه اول دلم برایش تنگ شد ...

من ... میان این همه غریبه ... این همه ترس ... این همه دوری ...

واااااااای نازنین ... به فریادم برس ...

و

... من هم گریه کردم .

چشمان لزجم ، نمی گذاشت که خیره شوم به نوری که آن بالا بود و دستهایی که یک به یک به آغوشم می کشیدند و هریک ، نگاهی و ...

...

و بعد ،

مادر ...

و صورت مهربانش

و ساعاتی بعد

که در آغوش گرمش آرام گرفتم .

و

زندگی آغاز شد ...

از همان یک روزگی ، دل به زندگی ندادم و فقط تن بود که به این ناگزیر گرفتار شد .

در سن یک سالگی ، چهار دست و پا رفتم سراغ سماور گوشه اتاق و از سر کنجکاوی شیر سماور رو باز کردم و ... بوی جوی سوختن آید همی ... وایسادم تماشا که این آبه کجا میره آخر سر ... نمی دونم چی شد که یهو داد زدم و ... خلاصه .. نشد تا آخر ببینم آبه کجا میره ...

دو سالم که شد ، بارون رو دیدم و فکر کردم این همون آبه است که اون روز نشد ببینم آخر کجا میرسه . پیش خودم گفتم چجوری اون آبه رفته اون بالا ...

سه سالم که شد ، از یه چیزی - که بعدا فمیدم بهش می گن استکان - آب خوردم ... گفتم آهااااان ... پس بارون میریزه تو این چیزا - همون استکان -

چهار سالگی رفتم یه جایی که انگار با یک عالمه استکان آب پرش کرده بودن و بعدا فهمیدم که نه بابا ! این اسمش دریاست ... با یه قاشق ماست نمیشه همه شو دوغ کرد ... چه برسه به اینکه بخوای با هزار تا - شاید هم بیشتر - استکان آب پرش کنی .

خلاصه ... پنج سالم که شد یه روز تو تلویزیون - که توی این چند سال فهمیده بودم اسمش چیه !!! - دیدم که خرس مهربون - رفیق فابریک پسر شجاع - که داشت می رفت نوک کوه تا واسه درمان مامانش عسل مخصوص بیاره ، از روی یه پل رد شد که زیرش یه رودخونه بود . گفتم ایول ... حتما این رودخونه هه میره میریزه تو دریا ...

شش سالم که شد ، یه روز تو باغچه داشتم خاک بازی می کردم که یهو مامانم اومد گوشم و گرفت و بردم سلمونی و به جواد گفت کچلش کن ! آره دیگه ... هفت سالم شده بود . ای که هی ... دیدی چی شد ؟ مکاشفه خورد به بن بست ... تازه داشتم تو خاکا دنبال آب می گشتم که خورد به مدرسه .

خلاصه ... گذشت و گذشت ... تا اینکه درسام تموم شد و بیست و شش ساله شدم ... گفتم دیگه درس بسه ... باید برم دنبال آب ... ( لازم به ذکره که از همون هفت سالگی تو گوشمون خوندن که بچه ! برو دنبال درس ، بلکم از توک قلمی که میزنی ، یه لقمه نون گیر بیاری ... این شد که فکر آبو یه چند سالی از سرمون بیرون کردن و ... )

سرتونو درد آوردم ...

اما

بعد از این همه سال بالاخره فهمیدم افسانه آب چیه ...

...

غروب بود و خزان

وقت سرشماری غم

به کوه سر به آسمان سای خاطره ها

قدم زنان

نسیمی از دل رودی مرا به خود می خواند

که ای مسافر غمگین

خزان چه بی رحم است

نمی دهد به تو عشقی

مرا غمین کرده است

بیا و بر سر خاکش

ترانه ای بسرای

دلت به خاطره بسپار

عطش کمین کرده است

...

به پیشواز حضورش

در امتداد غروب

به بغض غمزده ایش میهمان می کردم

که ناگهان به خروشی

که از دلش برخاست ،

به سیل ، دریا رفت

...

نگاه می کردم

مسیر آب خروشان را

که بر دلش می ریخت

...

به چشم های ترم

کز حضور ، دریا بود ،

نگاه آخر رود را

من وداع می کردم

...

..

.

و زندگی

هنوزترین حسرت وامانده بر دل است

که شب های  بی مهتاب اتاقم ،

گواه نیمه تلخ اش است .

...

اکنون

که به جای فتیله و نفت،

شمع به فانوس زندگی نهاده ام

و در تنهاترین شب میلادم ،

رهسپار سرمای جاویدان گشته ام ،

چه حرف ها که  بر دلم مانده ...

و چه دردها... نوش .

مرگ ها ، بی امان

تن خسته ام را در می نوردند

و شیطان همیشه دوست داشتنی

کویر را این بار نشانم می دهد .

...

جنس زمان ،

ضمخت شده است این روزها

و چشمک هیچ ستاره دنباله داری ،

وحشی جانم را نمی آزارد .

من ،

مرگ شدم از مردن

بس که چشم براه طلوع ماندم و شبنم

...

قربانی حکم داور شدم ابراهیم وار ...

طفل جانم را

بر کوی رجعت

باز نشاندم

تا ...

تا بیاید باز

اما

نیامد ...

هر چه لیمویی داشتم از عشق ،

مهیای حضورش کردم

تا چلچلراغی از پیکر نحیفم علم کنم ...

به حرمت حضور ،

با شمع هایی که بر آجرهای سوراخ دار اتاقم برافروخته ام .

...

اما ...